12/6, naar Toronto, 57 km.

Vandaag sluiten we de fietserij af met een verrassingstraject naar Toronto dat wordt samengesteld uit voorstellen van Garmin, de Google-map voorstellen en nuchter verstand, voor zover nog aanwezig.

Al is het inmiddels half tien, hwy 50 is nog steeds aardig bezet. We slaan dan ook maar een zijweg in die na enkele km's wordt geblokkeerd door een spoorwegovergang waar onbeweeglijk een trein met containers op staat. Geduld dus en tijd voor een losse babbel met een onderhoudsman van Canadian Pacific Railways. Ook hij heeft geen idee hoelang dit gaat duren. Enfin, na een kwartiertje kreunt de caravaan een kant op om daarna om te keren en alsnog weg te rijden. Tja, dat heb je in zo'n rangeergebied.

Verderop raken we in het stroomgebied van de Humber River waar over lange stukken een fiets-/recreatie trail ligt. Niet de kortste maar wel de mooiste route.

Zo rollen we op zeker moment langs het Waterfront, een boulevard achtige route langs het Lake Ontario. Verderop is ie nagenoeg geheel op de schop genomen.  Tjonge, wat wordt hier verbouwd! 

Het hotel wordt met wat laveren - zeer tegen de zin van Thea - snel gevonden. We worden verwacht en dat voelt goed! Hebben nog wat discussie aan de balie over de kamer maar dat 'vechten' we later wel uit.

Na het eten nog een impressieplaatje van het opmerkelijke Flatiron Building, zie deze link, schrijven en lekker pitten...

Onze km.tellertjes staan op 3800, toch nog...

Over een week vliegen wij naar huis. De reisverhalen zijn op, nu dus hooguit nog wat stadsimpressies.

11/6, naar Bolton, 45 km.

Nog even over gisterenavond.

Aan de buurtafel is iemand jarig met als gevolg een 'spontaan' gezang door de groep serveersters. Leuk gebruik, vind ik.

Goed gepit in deze snurkbunker. Merkwaardig concept is dit Victoria onderkomen. Als er geen bord voor had gestaan, zou je denken dat het een begrafenis aula zal herbergen of een besloten club voor gelijkgestemden. Ook de ontbijtplek in de sous-sol ruimte met (kunst)openhaard en een joekel-TV geeft een vreemd sfeertje.  

Enfin, in een constant vallend miezerig nat vertrekken we.

Na het stedelijke wordt het land mooi, groen en glooiend. Bovendien wordt het steeds droger. We maken een omweggetje naar Tottenham  om na zo'n 20 km koffie te bemachtigen.

De laatste eigen lunch onderweg klaargemaakt om de voorraad eetgoed en kookgas af te bouwen en ja hoor, bij km 36 mijn eerste lekke band. Kan de oorzaak niet achterhalen. Zo komt iedereen aan zijn trekken, ook ik. 

We hebben Bolton als bestemming gekozen omdat het ons een mooie springplank naar Toronto lijkt, morgen. Het is een dorp dat in een diep dalletje ligt waarna we de hwy 50 nog een km. of 5 vervolgen om in ons motel te komen. Gelukkig treffen we op wandelafstand temidden van eetlust bedervende ketens zowaar een goed Italiaans eethuis. Alweer mazzle dus.

Morgen wordt een beetje spannend: mijn Garmin geeft een redelijk kort fietstraject maar heeft geen weet van de diverse fietspaden en -trails die Google maps ons voorhoudt. Dat krijg je nou van al die luxe hulpmiddelen. Ik kies denk ik toch maar voor Garmin, dan kan ik me makkelijker laten leiden. Het "mooie" fietsen komt later nog wel.

10/6, naar Alliston, 37 km.

We zijn al aardig aan het afbouwen: laat en traag laten we ons door Pat, de B&B host met een ontbijt verwennen. Haar kleindochter Victoria - 3 mnd - is om te smullen.

We krijgen een toelichting op posters die we gisteren zagen: Food & Water first! Een beweging die wil voorkomen dat in deze streek grootschalige afgravingen - de grootste van dit continent -  gaan plaatsvinden. Doel: bouwmateriaal voor wegen. Risico: verstoring waterwinning, lelijk, aantasting van alle communities hier. Kan me er iets bij voorstellen.

Dit keer komen de voorspellingen uit, het sijpelt lauw water dat ons echter niet weerhoudt. Het einde ervan is immers toch niet in zicht en levert ook wel een mooi beeld van dit tamelijk kleinschalig boerenland.

We schieten de postman aan die een flat van brievenbussen aan het vullen is. Nee, hij is met de ontwikkeling hiervan niet geheel content. Efficiëntie is zijn ding niet en in de winter raken ze wel eens inwendig vervuild met sneeuw en ijs waardoor de post beschadigt. De man is van Ierse herkomst, getrouwd met een Nederlandse en wroet graag in zijn stamboom. Een echte Canadees dus.

Ter ere van Egon nog heuse kerstaanplant. Ook hier zitten ze niet zonder. 

We hebben een kamer geboekt in Alliston dat door een of andere ambtenaar is omgedoopt in New Tecumseth. Lastig is dat bij het zoeken van de weg op kaarten en navigatie apparaten. 

Het verblijf in Victoria Inn is verrassend: 2 slaapruimtes achter 1 deur. Tja, ook dat is mogelijk als je om 2 bedden vraagt. Alles wat mogelijk is, gebeurt vroeg of laat...

9/6, naar Creemore, 38 km.

Best lekker geslapen op onze eigen matrasjes in het tentje. Het lawaai van de highway die kortbij loopt, viel mee.

Tijdens het ontbijt slaan de vogels alarm. Voorzichtig loopt een vos, met een konijn in zijn bek, vanuit de waterkant de camping op. Schiet daar maar eens een prentje van. Erger nog, van heel deze dagrit heb ik nu geen prentje beschikbaar, misschien achteraf maar toevoegen.

We rijden, net als gisteren, naar Collinwood, waar we koffie met nog een aanvulling op het ontbijt gebruiken. Thea neemt "the special of the day". Je kunt er een houthakker mee tevreden stellen. Via internet boeken we een B&B in Creemore niet te ver weg op deze prachtige zondag.

Onderweg eerst een flink stuk matig klimmen om weer op de hoogte van het binnenland te komen. Daarna slingeren we door een mooi heuvelland met af en toe zelfs een skilift.

In Creemore arriveren we al rond 2-en en verrassen daarmee de host Pat van Angels House.

Het plaatsje Creemore drijft op de bescheiden lokale brouwerij die het bronwater ergens uit de heuvels betrekt en per tankwagen aanvoert, en op de nabijheid van ski-gebiedjes. Ik zou willen zeggen 'een aangenaam gat van niks dat  dank zij goede belangstelling zich weet te profileren, en omgekeerd'. 

In de kroeg eten en drinken we uitbundig en hebben uitgebreide Skype-babbels met Marleen en Abs.

Grappig, we zijn typisch bezig al naar huis te gaan terwijl dat nog 10 dagen verwijderd is...

8/6, naar Graigleith Park bij Collingwood, 72 km.

Zoals het een B&B betaamt, smullen we van het ontbijt. Zalig gepit en lekker gekletst, de blog moest maar even wachten.

We worden op deze zonnige zaterdag ingehaald door Paula & Ian. Paula is als 7-jarige uit Beemster vetrokken naar Canada. Dat clickt al voordehandliggend. Sterker nog, ze komt met het schitterende voorstel om bij hen te lunchen. 

Wat een plek! Aan de Georgian Bay met een zonnetje om te zoenen. Alweer een voorbeeld van innemende gastvrijheid. 

We gaan kijken bij de camping van Graigleith Park en zijn meteen verkocht. 

Op het strand, waar olie uit het land sijpelt, drinken we de overheerlijke biertjes die Ian en Paula ons meegaven. Thx!

Ons voorgenomen bezoek aan het Black Cultural Museum, gaat zoals vaker de mist in. Het is vandaag, morgen en overmorgen gesloten.  Jammer, maar zo is het wel genoeg met de UGRR.

Op naar Collingwood (10 km) om wat te bikken. Zo komen we toch nog aan 72 km.

7/6, naar Woodford, 49 km.

YES! De fiets is weer OK. Een hele geruststelling maar niet voor de eeuwigheid, dat beseffen we nu best.

Terug naar het hotel, de rekening betalen en de fietsen beladen. Op naar Paulette van de VVV voor de statiefoto (die ik later aan de blog hoop toe te voegen).

Er wordt ons een serieus en professioneel interview afgenomen aan de hand waarvan zij haar promotiemateriaal verder vorm kan geven. 

We klimmen uit het deltaa-tje waarin Owen Sound ligt en rollen na een tiental km's door een mooi nat natuurgebied. Steeds weer komt het begrip Niagara Escarpment tegen. Een soort lijn van opstulpingen als gevolg schuivende platen in de aardkorst.

In Walters Falls is niet alleen een fraaie waterval met bijbehorende Inn maar ook een werkende watermolen maar dan zonder waterrad doch met een kleine turbine. De eigenaar laat me trots van alles zien, waaronder de houten "tanden" van het kroonwiel. De hamer waarmee ze dagelijks moeten worden aangetikt ligt klaar. Boeiend, vind ik.

We gaan naar het B&B van Norma en David waar we worden vertroeteld en van dichtbij kolibrietjes zien...

6/6, verblijf in Owen Sound, 0 km.

Lekker aangelummeld vandaag.

Geen simkaartje gekocht immers voordat ik 40$ verbeld heb met mijn eigen provider...

BME kerk bezocht waarvan de eerste bouw door binnengekomen zwarte mensen is gedaan. Inmiddels is ie herbouwd en tanende. Kortom, vergeet die maar.

Nog wat aan kunst gedaan: de Tom Tomson galerie toont wat werkjes van hem. Hij is een beroemde Canadeese landschapschilder, lid van the Group of Seven en inderdaad kan hij ook mij bekoren.

Tot slot van de middag hadden we een boeiend gesprek met Blaine Courtney, hij is een rechtstreekse afstammeling van een slaaf die hierheen is gevlucht en zit een groepering voor die zich inzet voor emancipatie onder de titel Community Roots & Culture.

Hij kijkt nuchter tegen alles aan maar probeert heel de geschiedenis rond slavernij en Owen Sound als een van de eindbestemmingen van vluchtende slaven onder de aandacht te brengen, ook van de jeugd. Ik mocht het gesprek opnemen en kan dat wellicht goed gebruiken als het ooit tot uitwerking van dit thema komt.

De generaties volgen elkaar snel op, dus een ervaringsdeskundige mag je nu niet meer verwachten. 

We worden verrast met opvouwbare flessen, T-shirts, petten en een tas van het laatst gehouden emancipatiefestival.

Morgen moeten die zaken aan en op voor de vertrekfoto die we Paulette van de VVV hebben beloofd.

Bij het eten wordt ineens een Nederlandstalig liedje gezongen door een gast hier. Het blijkt een Nederlander (80+) geweest te zijn die het verdomt om nog Nederlands te spreken,"ik heb toch niemand die het verstaat". Definitief geëmigreerd dus.

Ik voorzie Thea d'r fiets nog van batterij gevoede voor- en achterlichtjes en hoop dat ze er werkend aan blijven hangen.

Van de eerder ontmoete Pete ontvangen we wat hints en tips, zelfs gpx-files, van een route naar Toronto. Ja, iedereen is geweldig behulpzaam.

5/6, verblijf in Owen Sound, 0 km.

Eerst naar de fietsenmaker.  Hij begrijpt de problematiek en zegt het fietsframe te kunnen lassen maar merkt ook op dat het altijd een zwak punt zal blijven. Dit laatste lijkt me inmiddels wel bewezen. De beste man is morgen jarig dus wordt het overmorgen (vrijdag) voordat we het stalen ros weer mogen afhalen. Lijkt me prachtig zo.

Het stadje heeft een groot industrieel verleden. Scheepsbouw, machinefabrieken, de enige tandenstokerfabriek van Canada, het is allemaal verdwenen. Maar anders dan in de USA zie je nauwelijks de trieste bouwvalligheden die dan vaak overblijven. Uit dezelfde bloeiperiode stamt het hoekhuis (1887), nu Coach Inn geheten. Het was een alcoholvrij gebouw met logies voor werkende mannen. Bij aankomst in Owen Sound, gisteren, heb ik er even naar binnen gekeken. Oeps, wat een enge sfeer daar. Klopt, zei de taxichauffeur later, het is er niet echt schoon. Er 'wonen' nu wat daklozen en college-studenten.

In het VVV-Kantoor worden we bedolven onder bereidwilligheid en kaartmateriaal. De oppermedewerkster daar gaat proberen om een ontmoeting te arrangeren met een van de zwarte mensen hier waarvan de (voor) ouders ooit hier naar toe zijn gevlucht. Lijkt me geweldig! 

Op naar het Grey Roots Museum, per taxi want je kunt je sportiviteit altijd nog later overdrijven (8 km). Mooie boel daar met wetenswaardigheden rond de mensen die ooit Owen Sound bevolkten. De Engelsen hadden overeenkomsten gesloten met de Indianen om stukken land over te nemen maar in de tijd van koningin Victoria werden die geschonden en is de hele boel ingepikt. Vanaf pakweg 1800 werden hier Schotten, Ieren en Duitsers toegelaten.

De omstandigheden waren bar primitief. De toestand van de Ieren die hun rampzalig aardappelland ontvluchtten, was erbarmelijk. Ze werden dan ook voor dronkelappen en nietsnutten aangezien. Anders dan de Duitsers, met hun hoge arbeidsmoraal. 

Ook de Underground Railroad wordt gememoreerd, bijvoorbeeld met het levensverhaal van de zwarte John Hall. Ofschoon geboren in Upper Canada, Amherstburg, werd ie opgepakt en als slaaf verkocht gedurende de Engels-Amerikaanse oorlog van 1812. Hij ontsnapte en hervond zijn vrijheid in Owen Sound waar hij stadsomroeper werd. Verder komt het thema van onze reis wat magertjes uit de verf. Al met al toch best zeer leerzaam. 

We lopen terug, langs de fraaie waterval van de Sydenham River naar het monument voor de emancipatie. Jaarlijks houden de zwarten hier - je ziet er overigens weinig - een samenkomst om de banden aan te halen. 

Al met al een lekkere wandeling die een gezonde eetlust en nachtrust opwekt.